In België is een onafhankelijk onderzoek uitgevoerd door Testaankoop.be (de Belgische Consumentenbond) met betrekking tot waterontharders op basis van zout en vooral ook de alternatieve kalkpreventie systemen die geen zout nodig hebben. Om test resultaten te zien tussen de verschillende waterontharders en kalkpreventie systemen zonder zout, verwijzen wij naar dit artikel: Waterontharder test.

------------------------------

“Antikalksystemen” zonder zout zouden goedkoper en milieuvriendelijker zijn dan de klassieke waterverzachters met een ionenwisselaar. Maar zijn ze ook even doeltreffend? Wij hebben voor het eerst vijf zoutvrije systemen getest. Dit is onze eerste indruk.
Stéphanie Labis en Leo Muyshondt (Testaankoop.be)

Waterverzachters zijn populair. Ongeveer 400 000 Belgische gezinnen zouden er al één hebben geplaatst, en dat aantal stijgt nog. Het is dan ook een groeiende markt, vooral gedomineerd door fabrikanten van waterverzachters met een ionenwisselaar (“met zout”). Er komen echter steeds meer alternatieve systemen op de markt, die het publiek proberen te overtuigen met een lagere prijs, milieuvriendelijkere werking en gemakkelijkere installatie. Wat is daarvan aan? Tot nu toe hebben we enkel de kalkbestrijding van de modellen met zout aangetoond en vergeleken. Deze keer pakten we het grootser aan met een test van formaat, waar onze lezers al lang op zaten te wachten. Hiervoor hebben we een nieuwe testprocedure ontwikkeld. Hoe die precies verloopt, lees je hieronder. In een andere blogpost: Waterontharder test, vind je een beschrijving en beoordeling van alle systemen die we hebben getest. Ter vergelijking geven we dezelfde informatie voor de klassieke waterverzachter. Het water in België en Nederland (zelfs heel Europa) bevat veel kalk. Het water dat uit je kraan komt, is afkomstig van grondwater en oppervlaktewater (uit meren, rivieren enz.). Dat wordt door de watermaatschappij behandeld om het drinkbaar te maken en het wordt ook al gedeeltelijk onthard. Volgens onze laatste test van leidingwater (gepubliceerd in TA 606 van maart 2016) is het in het hele land van goede tot zeer goede kwaliteit. Afhankelijk van de samenstelling van de bodem waaruit het wordt geput, bevat het water een bepaalde hoeveelheid mineralen, waaronder calcium en magnesium. Hoe meer calcium en magnesium erin zit, hoe harder het water is. De waterhardheid wordt uitgedrukt in Franse graden (°f ). In België is het meeste water van nature hard (30 tot 50°f ). In de provincies Brabant en Henegouwen is het leidingwater het hardst. De hardheid in jouw gemeente kun je navragen bij je watermaatschappij. Kalk, de grote vijand Hard of zelfs heel hard leidingwater drinken, A)Links een boiler die via een zoutvrije waterverzachter (hier met korrels) op de watertoevoer is aangesloten. B)Rechts één die rechtstreeks op de watertoevoer is aangesloten. Het verschil valt op. A B kan absoluut geen kwaad. Maar als het wordt verwarmd tot een temperatuur van meer dan 60°C, gaan de calcium- en magnesiumzouten sneller kristalliseren. Zo ontstaat wat men kalk noemt. En zoals iedereen weet, is dat de grote vijand van elke sanitaire installatie. Kalk laat niet alleen sporen na op kranen, douchewanden enz., maar kan op den duur ook de leidingen verstoppen. Bovendien stapelt kalk zich ook op in kleine en grote huishoudtoestellen (koffiemachine, waterkoker, stoomkoker, boiler enz.). Daardoor verkort hun levensduur en verminderen hun doeltreffendheid en rendement als je ze niet regelmatig ontkalkt. Hard water kan ook een gevoelige huid irriteren. Voor de leidingen zou water met een hardheid van 15°f ideaal zijn, want te zacht water (minder dan 15°f ) kan ze dan weer aantasten. Ons lichaam heeft gelukkig geen last van zacht water. De calcium en magnesium die onze voeding aanlevert, is immers voldoende. We hangen dus niet van het leidingwater af voor die aanvoer van mineralen.

HOE HEBBEN WIJ GETEST?

In tegenstelling tot de klassieke waterverzachter “met zout” haalt geen van de geteste systemen kalk uit het water. Het water Resultaat waterontharderblijft dus even hard als het uit de kraan komt. Maar via een fysisch proces (een magnetisch veld of elektromagnetische golven) of een chemische reactie (injectie van CO2, een filter met polyfosfaten of met korrels) voorkomen ze dat de calcium- en magnesiumionen een verbinding aangaan. Ze blijven dus in het water zweven in plaats van neer te slaan in de leidingen. Omdat deze systemen het water niet echt ontharden, konden we ze niet testen door de hardheid van het behandelde water te meten, zoals bij de waterverzachters met zout. Daarom hebben we ze getest aan de hand van twee elektrische boilers van 15 liter (A en B). De ene sloten we rechtstreeks aan op de watertoevoer (B), de andere op de watertoevoer via een van de vijf geteste systemen (A). Alle toestellen werden gekocht en geplaatst door een zelfstandige loodgieter en gebruikt volgens de instructies van de fabrikant. Voor een goed verloop van de test hebben we op beide punten natriumbicarbonaat en calciumchloride aan het leidingwater toegevoegd om het harder te maken. Na een drietal weken hebben we beide boilers opengemaakt en de kalkaanslag op de inox weerstand, de wanden en de bodem verwijderd, gedroogd en gewogen. Daarna hebben we de totale hoeveelheid kalk van beide boilers (MA en MB) vergeleken. Het resultaat, uitgedrukt in %, duidt op de mate waarin het toestel kalkvorming vermindert in sanitaire warmwaterinstallaties (Factor E = (MB-MA)/MB*100). Vanwege de tijd die deze procedure vraagt, hebben we voorlopig maar één model van elk systeem getest. We blijven echter doorgaan met onze test. Binnen enkele maanden zullen we dus meer te weten komen over de verschillende technieken en bijvoorbeeld ook kunnen zien welke invloed de soort van leidingen en hun lengte, de watertemperatuur en je gebruiksgewoonten hebben. Wordt vervolgd … Testomstandigheden: Watertemperatuur: 60°C; verbruik: 130 liter per dag (met regelmatige afnames van 5 en 10 liter over 16 uur en een rustpauze van 8 uur, wat overeenkomt met het verbruik van een doorsneegezin); testduur: ongeveer 21 dagen; totale waterverbruik: ongeveer 2,7 m³.

Onderzoek resultaat waterontharder